บทที่ 18 十八
เป็นช่วงเวลาที่น่าอึดอัด ท่ามกลางเสียงของเหยาเอินที่ชวนเหยียนชุนพูดคุยเรื่องต่างๆ นานา ซีฮันได้แต่นั่งเงียบถึงแม้เหยียนชุนจะคอยชวนคุยก็ตาม ซีฮันทำได้แค่ตอบสั้นๆ เท่านั้น "ครับ" แล้วก็ "ครับ" คนอย่างซีฮันไม่มีพ่อแม่หรือญาติพี่น้องที่คอยสนับสนุนหรืออยู่เบื้องหลังคอยเป็นแรงผลักดันให้ มีเพียงตัวเขาที่ต่อสู้และฟันฝ่าผ่านมันมาได้ ทนอีกนิดก็จะได้ออกไปใช้ชีวิตของตัวเองแล้ว
มื้อเย็นที่กินเวลายาวนานเกือบสองชั่วโมง เมื่อทุกอย่างจบลงที่ผลไม้จานใหญ่ซีฮันจึงได้ขอตัวไปทำงานบ้านในส่วนของตัวเอง เขาค่อย ๆ ขยับเก้าอี้ออกแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบากับเหยาเอิน
"ผมขอไปทำงานบ้านก่อนนะครับ"
"สมควรที่จะไปตั้งนานแล้ว นี่ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ เหรอ" เหยาเอินพูดเสียงเบาๆ ผ่านไรฟัน น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประชดประชันแต่ทว่าใบหน้ากลับดูยิ้มแย้มเพื่อให้ชุนได้เห็นแต่ในด้านดีๆ ของตัวเอง
"ครับ" ซีฮันทำได้แค่เพียงตอบสั้นๆ เพียงเท่านั้น
ชุนมองทุกการกระทำของเหยาเอินและซีฮัน และมันทำให้เขาเองรู้สึกเห็นใจซีฮันเป็นอย่างมาก 'เขาควรจะทำยังไงดี' ชุนนั่งพูดคุยกันเหยาเอินต่ออีกหน่อยก่อนจะขอตัวกลับหอพักและเหยาเอินไม่ลืมที่จะขอเบอร์โทรศัพท์ชุนจะได้ไม่ต้องผ่านซีฮัน ชุนจำใจต้องให้ไปอย่างน้อยถ้าเขามาคฤหาสน์แห่งนี้เขาก็จะได้เจอซีฮัน
"เอินเอินเข้าไปเถอะ ไม่ต้องส่งผมหรอก" เหยียนชุนทำสีหน้าออกอ้อนๆ หน่อยๆ เพื่อให้เหยาเอินยอมกลับเข้าไปด้านใน
"ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าเอินแชทไปหรือโทรไปหาชุนต้องรับและตอบกลับด้วยนะคะ"
"ครับ"
เมื่อเหยาเอินเข้ามาด้านใน ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาต้าเหนิง เพื่อนัดกันไปเที่ยวยามราตรีอย่างเช่นเคย
"ลุงครับ ด้านหลังคฤหาสน์เอารถเข้าได้ไหมครับ"
"ได้ครับ จะมีประตูเลื่อนอยู่ครับเป็นอันเดียวกันกับประตูที่เปิดได้ครับ" คนดูแลบ้านในส่วนของด้านหน้าตอบออกไป เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนของเหยาเอินและรู้จักกับซีฮัน แถมยังเป็นหลานของคนสนิทคุณท่านอีก
"ขอบคุณมากครับ" ชุนขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปที่ด้านหลังของคฤหาสน์แล้วเลื่อนประตูอย่างที่คนดูแลบอก อาจจะเปิดยากเสียหน่อยเพราะประตูนี้ไม่มีรถเข้าออกเหมือนอย่างกับประตูด้านหน้า ชุนใช้แรงทั้งหมดที่มีเลื่อนประตูเพราะล้อที่อยู่ในร่องเต็มไปด้วยดิน สนิมและใบไม้แห้งที่ขวางทางอยู่
มอเตอร์ไซค์ถูกจอดแอบๆ ไว้ที่ข้างๆ รั้วด้านในที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ขายาวเดินผ่านต้นหญ้าที่เปียกชื้นราวกับว่ามันเพิ่งถูกรดน้ำมาหมาดๆ เขาเดินไปตามทางที่เขาได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังอะไรบางอย่าง เขาจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปช้าๆ ก็เห็นว่าเป็นซีฮันที่กำลังนั่งยองๆ แกะถุงปุ๋ยอยู่นั่นเอง และเขาก็นึกพิเรนทร์อะไรได้บางอย่าง
"ทำอะไร!!!" ชุนเอ่ยถามด้วยเสียงดังแถมยังเอามือแตะที่แผ่นหลังเล็กๆ อีกด้วยและมันทำให้ซีฮันตกใจจนก้นกระแทกกับพื้นหญ้าที่เปียก
"...!!...พี่ชุน!!!" ซีฮันเรียกชื่อเหยียนชุนด้วยน้ำเสียงที่ตกใจและโกรธในขณะเดียวกัน
"ใช่พี่เอง ขอโทษที่ทำให้ตกใจส่งมือมาสิเดี๋ยวพี่ช่วย" ชุนรีบเอ่ยปากขอโทษแล้วมองใบหน้าของซีฮันที่ดูซีดขาว บนหน้าผากมีหยดเหงื่อเกาะพราว เส้นผมสีอ่อนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเช่นกัน
"ผมลุกเองได้"
"เถอะน่า มา!ส่งมือมา" ในที่สุดซีฮันก็ยอมส่งมือให้ชุนดึงขึ้นจากพื้นหญ้าที่เปียกชุ่ม
"กางเกงด้านหลังเลอะหมดเลย เดี๋ยวพี่ปัดให้" ชุนไม่พูดเปล่า เขารีบทำอย่างที่พูดทันทีและซีฮันก็ได้แต่ยืนตัวเกร็งริมฝีปากบางทั้งบนล่างถูกเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อสะโพกนิ่มๆ ถูกมือใหญ่ปัดโดนเบาๆ
หัวใจของซีฮันเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะและมันก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าขาวพลันแดงระเรื่อ ทำให้เขาถึงรู้สึกบางอย่างแค่ใส่ใจปัดรอยเปื้อนออกแค่นี้ก็ทำให้ซีฮันรู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจ
"ขอโทษอีกครั้งนะ พี่ไม่คิดว่าเรากำลังเหม่ออยู่" เมื่อปัดที่กางเกงเสร็จชุนก็เดินมายืนอยู่ตรงหน้าของซีฮันแล้วเอ่ยขอโทษ
"ผมไม่ได้เหม่อเสียหน่อย พี่ชุนต่างหากที่ตั้งใจเสียงดังทำให้ผมตกใจ เอ่อ!ขอโทษครับ" ซีฮันทำเสียงแหวใส่เหยียนชุนอย่างลืมตัวและเมื่อนึกได้เขาจึงรีบเอ่ยคำโทษออกไปทันที
"ไม่ไม่ ไม่ต้องขอโทษพี่หรอก พี่ผิดเอง...แล้วนี่...งานเหลืออะไรบ้าง" ชุนตอบกลับพร้อมทำมือปัดไปมา สายตาคมพลางมองไปรอบๆ บริเวณแล้วถามกลับ
"แค่ใส่ปุ๋ยดอกไม้ก็เสร็จแล้วครับ แล้วพี่ชุนมาทำอะไรแถวนี้ล่ะครับ"
"อ๋อ...พอดีผ่านมาน่ะ มาพี่ช่วย...ใส่ดอกกุ้ยฮวาอย่างเดียวใช่ไหม" ชุนพูดพลางก้มลงหยิบถุงปุ๋ยที่พื้น
"ครับ แต่ไม่ต้องช่วยผมหรอกเดี๋ยวพี่เอินหรือคนอื่นมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีครับ" ซีฮันแย่งถุงปุ๋ยคืนจากมือของชุนมาถือไว้แล้วเดินไปตรงต้น กุ้ยฮวา
"ไม่ดีตรงไหน อะไรคือไม่ดีพี่แค่ช่วยเราใส่ปุ๋ยเองนะไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย..." ชุนเดินตามหลังซีฮันแล้วเดินแซงแย่งถุงปุ๋ยกลับ น้ำเสียงจริงจังซึ่งขัดกับใบหน้าของเขาในตอนนี้ ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มแววตาที่เป็นประกายนานแค่แล้วที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้
"เฮ้อ...ถ้าอย่างนั้นผมจะรดน้ำตามเองครับ" ซีฮันถอนลมหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเดินไปหยิบที่รดน้ำต้นไม้
เป็นการใส่ปุ๋ย รดน้ำที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อทั้งสองคนเริ่มพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองไม่มีใครวางมาด มีแต่ความเป็นมิตรของคนทั้งสอง จนล่วงเลยมาถึงเวลาค่ำ
"เสื้อพี่ชุนเปื้อนหมดเลย เอาอย่างนี้ไหมครับ เดี๋ยวผมให้เสื้อกับกางเกงเปลี่ยนถ้าขี่รถมอเตอร์ไซค์กลับไปทั้งแบบนี้เดี๋ยวผิวพี่จะเป็นผื่นคันได้"
.........
ส่งท้ายตอน18
เป็นตอนที่ไรต์เขียนแล้วเขินมากกับบรรยายากาศใส่ปุ๋ยกันสองคน
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
